Üryan
Bir yel esti servilerde dalgalandı saçların,
Gerildi üryan gönül, bakışlarında yandı.
Bir ceylan sadâsında anladım gittiğini,
Tufan koptu, tüm şehir bir narayla uyandı.
Sende yaşanmışlığın kanayan tarihine,
Hasret yalınlığında bir yürek besteledim.
Her an örselendiğim ölümün öbür adı,
Belalı gözlerini düşte bulmak istedim.
Biliyorum, kendini sonsuza kuruyorsun,
Düşlerine girmeye gücüm yetmiyor senin;
Azat edip kalbimden boşlamak istedim de
Gözlerin düşlerimden neden gitmiyor senin?
De, niye ödünç verdin gözlerini ceylana?
Bir de senin yüzünden ceylanlar yaktı beni.
Kuş uçmaz, kervan göçmez dağlar tuttu elimden
Deli divane akan suya bıraktı beni.
Yaralıyım, bir serçe kuşun ahını aldım,
Gözlerin çok hafiftir taşıyamaz bilirim.
Ondandır, dağ başında böyle yaralı kaldım,
Ondandır, elden ele durmadan serpilirim.
Etiketler: 1990, Isparta, üryan
(Hiç oylanmamış)