Mehmet Taştan

Yüzünde göçmen kuşlar,
Gözlerinde hüzün var.
Durgun suyunda ilham,
Dumanlı başında gam…
Ve alnında soylu nur,
Gökyüzüne soyunur;
O deli rüzgâr anne,
Kalbim tarumar anne. Yazının tamamını okuyun »

Gün yavaşça süzülür dağların arkasına,
Kanayan gökyüzünü seyre dalar ressamlar;
Yeni başladığımız şiirin yakasına,
Kızıllaşan sulardan pembe inciler damlar. Yazının tamamını okuyun »

18. asrın ünlü ressamlarından William Holman Hunt’un “Kâinat Işığı” adlı tablosu Londra Kraliyet Akademisinde seyircinin beğenisine sunulmuştu.
Tabloda, gece vakti bir evin kapısı önünde, elindeki feneri kapıya tutan bilge bir adam duruyordu.
Ziyaretçiler, ne ifade ettiğini anlamasalar da tabloyu seyredip hayranlık sözleri söyleyerek çıkıyorlardı salondan… Ama içlerinden biri dayanamayıp sordu: Yazının tamamını okuyun »

Ölümden öte bir köy görünüyor boşlukta;
Kelimeler bir lahit içinde donmuş gibi.
Zaman melal gölüne dağılıyor kuşlukta;
Islak, yaralı bir kuş yüzüne konmuş gibi Yazının tamamını okuyun »

Gene uykuda vurdu düşle gelen fırtına,
Ses sulara karışıp döndü deli yangına,
Tazelenen yaradan kan damladı geceye,
Dalgalar da o gece uykusuzdu Tamara
Baştanbaşa yaktığın ben değildim sadece,
Bakışlarına bir de çöl susuzdu Tamara. Yazının tamamını okuyun »