Mehmet Taştan

Bir şiir mısra mısra kendini fısıldıyor,
Damla damla dökülen zarif bir kadın gibi.
Yağmur ıslıyor beni, beni yağmur ıslıyor,
Yumuşak hecelerle söylenen adın gibi, (more…)

Sükûtu dinliyorum, nefesimi tutarak,
Ağlayan pencereme düşer kar taneleri,
Rüzgârdaki hırçın ritme uyarak,
Kimsesiz çocuklarla koşar kar taneleri. (more…)

Hiçbir şehrin doğuştan yerlisi olmadın sen,
Bilgiyi de sevdayla soluyan bir his oldun,
Şimal rüzgârlarıyla dolaştın elden ele,
Şimdi seni hiç kimse hatırlamasa bile,
Islanmış bir şiirin kalbinde atacaksın,
Belki de öldüğüm gün benimle batacaksın. (more…)

Sen geçersin içinden yıllar susar, çağ yanar
Gözlerinde tutuşan mavi bir çerağ yanar.

Düştüğü kuyulardan çıkar gider sefaya
İz bırakır çöllerde ardından çağlar geçer. (more…)